კიოკუშინკაი — აბსოლუტური ჭეშმარიტება

სიტყვა კიოკუშინკაი ნიშნავს „აბსოლუტური ჭეშმარიტების საზოგადოებას“. სახელწოდებაშივე ჩადებულია სტილის არსი — გულწრფელი, კომპრომისების გარეშე გზა საკუთარი თავის შემეცნებისკენ.

კიოკუშინკაი კარატე კონტაქტური სტილია, რომლის დამაარსებელია კორეული წარმოშობის იაპონელი დიდოსტატი — მასუტაცუ ოიამა.

სტილის ფილოსოფიის გასაგებად საჭიროა როგორც საერთო ფიზიკური, ისე სპეციალური ტექნიკური მომზადება — ეს არ არის მხოლოდ სპორტი, ეს არის დისციპლინა.

1964 წელს ოფიციალურად გაიხსნა მასუტაცუ ოიამას სკოლა სახელწოდებით კიოკუშინ. დროთა განმავლობაში მან 130 ქვეყნის 12 მილიონზე მეტი ადამიანი გააერთიანა.

ამით კიოკუშინი გარდაიქმნა საბრძოლო ხელოვნების ერთ-ერთ ყველაზე დიდ ორგანიზაციად მსოფლიოში, რომლის იდეოლოგიაშიც არ არსებობს რასობრივი ან რელიგიური დისკრიმინაცია.

თავისი არსებობის მანძილზე კიოკუშინკაი პოპულარობით გაუთანაბრდა და მნიშვნელოვნად გაასწრო კიდეც აღმოსავლური ორთაბრძოლების სხვა სახეობებს.

ყველა ჭეშმარიტი კარატისტი ერთგულია პრინციპებისა, რომელიც ითვალისწინებს უფროსების პატივისცემას, ძალადობისგან თავშეკავებას და სულის სიმტკიცის გაძლიერებას.

რით განსხვავდება კიოკუშინკაი კარატე დანარჩენი საბრძოლო ხელოვნებებისგან? რამ აიძულა ამდენი ადამიანი აერჩია სწორედ ეს სტილი? პასუხი მარტივია — კარატე, განსაკუთრებით კი კიოკუშინკაი, არის ერთ-ერთი ნათელი დასტური იმისა, თუ რაოდენ უსაზღვროა ადამიანის შესაძლებლობები.

კიოკუშინი არის სიმართლე თავიდან ბოლომდე. არსად არ არის უფრო სამართლიანი ორთაბრძოლები — ისინი წარმოებს დამცავი საშუალებების გარეშე (19 წელს ზევით), სადაც მებრძოლის ერთადერთი იარაღი თვითონ ის არის.

გამარჯვებული გამოვლინდება მაშინ, როცა მოწინააღმდეგეს ფაქტიურად აღარ შეუძლია ორთაბრძოლის გაგრძელება. აქ ყველა მხოლოდ საკუთარი თავის იმედადაა. გამარჯვება აქ არ არის იოლი: მხოლოდ ხანგრძლივი ვარჯიშების, საკუთარი თავის იძულების, ტკივილის, დაღლილობისა და შიშის დაძლევის შემდეგ ხდებიან ჩემპიონები.

კიოკუშინ კარატე საბრძოლო ხელოვნებაა, რომელიც მაქსიმალურად არის მიახლოებული რეალობასთან და ვერ იტანს კომპრომისებს.

ათლეტიზმი, ძალა, დინამიკა, აქტიური თავდასხმა — ეს არის ის, რაც ახასიათებს კიოკუშინის სახეობას.

„მთავარია მონაწილეობა და არა გამარჯვება“ — ეს დევიზი კიოკუშინს არ მიესადაგება. აქ მთავარია გამარჯვება, პირველ რიგში საკუთარ თავზე. მებრძოლის სულის სიმტკიცე და შეუპოვრობა — ეს არის შედეგი მისი სურვილისა გაიმარჯვოს.